Tagarchief: Curaçao

De parabel van het vogelbos

Het is begin oktober 2016. In een enigszins verscholen deel van het bos komt een tiental vogels bij elkaar in een wat bedrukte stemming. ,,Het is verdomme niet gelukt”, zegt vogel Heilig. ,,Wat is er mis gegaan? Heb ik voor niks die extra club Voor Alle Vogels opgericht om de stemmen van de vogels te winnen die jou niet meer vertrouwden”, roept hij tegen vogel Geschoten, de leider van de Boevenclub. ,,We hebben al vier jaar verloren met niks doen, vier jaar niet kunnen graaien. We hadden toch geld om genoeg vogels aan onze kant te krijgen?”

,,Ja, dit is een tegenvaller”, zegt Geschoten. ,,Maar maak je niet druk. Dat zootje ongeregeld van de zogenaamde goede clubs blijft niet lang bij elkaar. We krijgen onze kans nog wel. We hebben vorig jaar al een vogel weggekocht bij de Bosclub en die heeft de Bosraad gehaald zonder dat iemand door had dat ze met ons meedoet. Zo kunnen we er nog wel een paar binnenhalen. Let maar op, we krijgen al snel Bosvrucht, want daar hebben we al afspraken mee gemaakt. Die gaat weg bij de Alternatieve club. Nog even geduld.”

De vogels zijn maar matig tevreden met dit antwoord. ,,Dat duurt te lang, we willen nu de macht hebben”, zegt vogel Pias. ,,We moeten zorgen dat er onrust ontstaat.” Geschoten maant tot rust: ,,Dat duurt niet lang. En we hebben onze advocatenvogels nog. Die zorgen wel dat er angst en chaos ontstaat.” Vogel Constant: ,,Desnoods slaan we er op, dan krijgen we de poppen wel aan het dansen.”

Cadeautje
Het is een paar maanden later en Bosvrucht heeft inderdaad ruzie gemaakt met de Alternatieven en zich aangesloten bij de Boevenclub en consorten. Dan maken de goede clubs een foutje. ,,Wat een cadeau!”, roept Geschoten in de volgende vergadering met zijn volgers. ,,We kunnen nu zeggen dat ze geen meerderheid meer hebben. Ze zijn vergeten nieuwe vogels aan te wijzen voor de Bosraad voor hun clubgenoten gaan regeren. Nu onrust stoken, mannen, nu kunnen we beginnen!”

Pias, die vroeger agent is geweest, maakt zich ongerust. ,,We kunnen niet zomaar de regels van het bos overtreden.” Maar Geschoten wimpelt dat af: ,,Dan buigen we de regels om in onze richting. Geen enkele gewone vogel snapt daar toch iets van. Die geloven ons wel.” En de leider van de Boevenclub heeft nog een nieuwtje: ,,De club van onze oude vriend, wijlen kameraad Wielen, is zwak. We krijgen hun nieuwe leider in de Bosraad, Sein, makkelijk aan onze kant. Kost niet eens veel.”

Tegenvaller
Na een onrustige vergadering van de Bosraad lukt het de goede partijen met steun van de Baas om te overleven. Maar het duurt nog maar een paar weken en de bosregering valt doordat de partij van wijlen kameraad Wielen opstapt. De Boevenclub en Voor Alle Vogels staan klaar om met hun overstapte bondgenoten de macht over te nemen. Maar dan is er een tegenvaller, de oude regering schrijft nieuwe verkiezingen uit. Geschoten haalt de schouders op: ,,Dan winnen we die toch gewoon? Fluitje van een cent.” Daar zijn de anderen nog niet zo zeker van. ,,We moeten dat tegenhouden”, zegt Heilig. ,,Anders gaat het weer mis.” En de overgestapte raadsleden zien de bui al hangen: ,,Dan krijgen we geen stoel meer in de raad en lopen we ons geld mis.”

Geschoten overlegt met zijn advocaten en komt met een plan: ,,Onze advocaten zijn goed in tegenstanders tot vijanden van het bos maken. Als we die strategie kiezen kunnen we misschien toch de macht overnemen. We zeggen dat de Baas van het bos met de vijand in het Grote Bos heult en tegen ons is. En van iedereen die op de regels wijst zeggen we dat hij corrupt is. Wij weten als geen ander hoe dat moet.”

Bos in brand
Nadat de Boevenclub en hun medestanders van de Baas voorlopig de macht mogen overnemen tot de verkiezingen, grijpen ze hun kans. ,,We gaan zeggen dat de verkiezingen illegaal zijn en dat de Kiesorganisatie bij alle verkiezingen fraudeert. Laat een van ons zeggen dat als de verkiezingen doorgaan het bos in brand wordt gestoken. Dan krijgen we de vogels wel aan onze kant. En dat de Baas en het Grote Bos onze vijanden zijn, dat weten jullie al.”

Zo gezegd, zo gedaan. ,,De Baas moet meewerken, anders is ze tegen ons”, zeggen de nieuwe leiders van het bos tegen de vogels. Maar de Baas laat zich niet vertellen wat ze moet doen. ,,Ik heb jullie gezegd dat je alleen de verkiezingen moet organiseren, maar jullie houden je er niet aan. Dat is ondemocratisch. Ik ga naar het Grote Bos om jullie besluit weg te laten gooien.”

Geschoten en zijn makkers hadden daar al op gerekend: ,,Zie je wel, de Baas is tegen ons. We moeten de Baas afschaffen.” En achter de schermen: ,,Democratie? Laat me niet lachen. Wij moeten de macht hebben. Creëer meer onrust, mannen en vrouwen, dan kunnen we deze strijd gemakkelijk winnen. Desnoods hakken we een paar bomen om, dan worden de vogels bang en steunen ze ons.”

Slimme vogels
Maar kijk, een heleboel vogels in het bos hebben er genoeg van. Ze gaan het bos in om de protesteren tegen de Boevenclub. En sommige goede clubs en goede advocaten willen naar de Wijze bank gaan om de wijze vogels te vragen zich uit te spreken voor het doorgaan van de verkiezingen. Dan willen ze nog wel eens zien of Geschoten en zijn kornuiten die kunnen tegenhouden. Uiteindelijk zijn er toch meer slimme vogels dan Geschoten denkt en gaan de verkiezingen gewoon door.

Bovenstaande parabel, hoewel geen feitelijke weergave van gebeurtenissen, zal de goede verstaander van de Curaçaose politiek begrijpen. Excuses tegenover andere lezers.

Advertenties

Politieke benoemingen

Ambtenaren worden in principe voor onbepaalde tijd aangesteld. Dit in tegenstelling tot ministers en Statenleden. Die zijn afhankelijk van verkiezingsuitslagen. Je wordt gekozen in het parlement als je voldoende stemmen haalt, de kiesdeler. Of als je op een kandidatenlijst staat van een populaire partij – of misschien beter gezegd – partijleider. Dan lift je mee op het succes en krijg je als nummer 2 tot en met zoveel een Statenzetel als het ware in de schoot geworpen. Toch wordt de zetel die je krijgt jouw ‘eigendom’. Je mag hem houden als je later vindt dat je je toch niet zo thuis voelt bij die partij. Zie de onafhankelijke Statenleden die we hebben.

Na die verkiezingen wordt er meestal een coalitie gevormd en als jouw partij daar bij hoort maak je kans op een ministerschap, al worden die vaak buiten de kandidatenlijst gezocht. Ben je eenmaal zover dan zit je op het pluche, zoals dat heet. En dat schijnt heel lekker te zitten, want veel politici hechten daar zeer aan en verloochenen verkiezingsbeloftes of zelfs principes om maar te kunnen blijven zitten.

Ze maken zich er niet populair door, politici worden volgens elk onderzoek totaal niet vertrouwd. En toch gaan we met zijn allen straks weer naar de stembus, tenminste de opkomst is toch eigenlijk altijd wel boven de 50 procent. Hoe zou dat komen? Net zoals dat journalisten erg laag staan op de lijst van mensen die we vertrouwen, maar dat we toch elke dag weer de krant lezen en naar de radio en tv luisteren en kijken. Er is toch behoefte aan nieuws en kennelijk ook aan een volksvertegenwoordiging.

Het lijkt nu misschien alsof ik pleit voor een nieuw systeem. Bijvoorbeeld vanwege de zogenoemde zetelroof of het falende coalitiesysteem. Maar dat doe ik niet en ik ga het ook niet over de verkiezingen hebben, daarvoor hebben we nog een paar maanden de tijd.

Presidentieel
Er zit me iets anders dwars. In sommige landen, zoals de VS en Frankrijk, is er een presidentieel systeem. De gekozen president kiest zelf zijn kabinet en neemt zijn eigen topambtenaren mee. Als je daar ambtenaar bent ben je, zeker aan de top, een verlengstuk van de president en zijn regering. Je vertrekt ook weer als de president aftreedt. In de VS gaat dat heel ver. Zelfs de inrichting van het Witte Huis, zoals de tapijten en meubels in The Oval Office, vertrekken samen met de president. Zoek het maar eens op: er bestaan zelfs ranglijsten met mooiste en lelijkste inrichtingen van de belangrijkste kamer van het Witte Huis. President Reagan scoort hoog en Carter had een lelijk tapijt, weet ik nu.

Goed, terug naar de ambtenaren. Bij ons hebben ambtenaren gewoon een baan, onafhankelijk van wie er regeert en onafhankelijk van hun politieke kleur. Ook in de top en al helemaal de directies van overheids-nv’s, want die staan los van de regering. Maar daar zit iets mis.

Overheids-nv’s
Binnenkort verschijnt het rapport van de zogenoemde civiele enquête naar de overheids-nv’s in de energieketen: Aqualectra, Curoil, RdK. Dan zal blijken hoe het er echt aan toe gaat. Of ging. Dat was in de tijd van het kabinet Schotte, waarover al veel slechte dingen naar buiten zijn gekomen. In die tijd werden ambtenaren en nv-directies opzij geschoven om politieke vriendjes te benoemen. Rechter Hans Willems zal daar later deze maand veel wijze en goed afgewogen woorden over het management bij deze bedrijven zeggen. Het zal moeten blijken of hij het zal hebben over mensen opzij schuiven, maar kwam het in Jip-en-Janneke taal wel op neer.

Het bekendste voorbeeld van politiek gemarchandeer is Edsel Gumbs. Het hoofd van de Veiligheidsdienst moest wijken om te voorkomen dat de kabinetsleden van het kabinet Schotte behoorlijk zouden worden gescreend. Daar zijn intussen al rapporten over verschenen en rechtszaken gevoerd die dit ondubbelzinnig aantonen.

Transparantie
Schotte is weg, althans uit de regering, en dus is alles weer goed. Maar niets is minder waar. Onlangs werd Raoul Henriquez, de secretaris van de Raad van Ministers, net zo gemakkelijk opzij geschoven omdat hij uit de gratie viel bij op zijn minst een deel van het kabinet. Ook hij won de rechtszaak en ook hem werd, geheel volgens het Schotte-scenario met Gumbs, daarna wegens een nieuw verzonnen reden alsnog de toegang geweigerd. Ook in deze coalitie kan dat blijkbaar. PAIS en PAR, grote criticasters van Schotte en voorvechters van transparantie en rechtvaardigheid, hoor ik er niet over. Net zoals ze geen voet bij stuk hielden over de Gevolmachtigde minister, de kennelijk almachtige Marvelyne Wiels.

Dit zijn de bekendste gevallen, maar we zijn er intussen een heleboel alweer vergeten of weten er niet eens van. Secretarissen-generaal die op non-actief zijn gezet en nog steeds thuis zitten, andere topambtenaren die bij een minister uit de gratie zijn geraakt en thuis zitten of ergens in een hoekje op kantoor zitten te hopen op een volgende minister die er anders over denkt.

Politieke wind
Natuurlijk, er zijn ook gevallen van terecht ontslagen ambtenaren. Maar veel topambtenaren zijn afhankelijk van de politieke wind. En dat past niet bij ons systeem. Of we moeten dat systeem veranderen. Ik ben geen voorstander van voorstellen als Reforma van MFK of een vriendelijke dictator van enkele juristen, zoals die de laatste jaren zijn voorbij gekomen.

Laten we het maar bij ons systeem houden zonder hele of halve dictators, maar dan moet het spel wel eerlijk gespeeld worden. Anders vertrouwt niemand nog een politicus, durft niemand meer ambtenaar te worden en wordt het steeds stiller bij de stembus.

Deze post is uitgezonden als column in het programma Wat een week! op Paradise FM.

 

Democratie bij de buren

Een opstand is deze week uitgebroken in Venezuela. Bij de nationale voetbalploeg, die zich niet kan neerleggen bij vier nederlagen op rij. Het bondsbestuur is een zooitje en moet weg, zeggen de voetballers. Als dat het grootste probleem is waar het land mee kampt, dan hebben ze niks te klagen. Helaas is het erger: de economie ligt op zijn gat, de inflatie is niet bij te houden en de schappen in de winkels zijn leeg.

Morgen (6 december) zijn er verkiezingen en normaal gesproken is in zo’n situatie een regerende partij kansloos. Want net als de voetballers zou je denken dat het volk het bestuur de deur wijst. Niet in Venezuela, althans ik ben er niet zeker van. Of de voorspelde winst van de oppositie er komt zal morgen blijken. Als je leest hoe het stembiljet eruit ziet, met een soort spookpartij die kiezers van de oppositie moet weglokken, dan heb ik grote twijfels. Onafhankelijke waarnemers zijn er niet. En de revolutie gaat sowieso door, ook bij een nederlaag van zijn socialistische partij, heeft president Nicolas Maduro al aangekondigd.

Vallen en opstaan
De democratie heeft het altijd moeilijk gehad in Zuid-Amerika. Veel dictaturen en junta’s zijn er geweest. Venezuela was een van de eerste landen waar de democratie, met vallen en opstaan, voet aan de grond kreeg. De gekozen leiders bleken niet allemaal zuiver op de graat, maar het hield stand. Sinds Hugo Chávez aan de macht kwam lijkt de democratie in Venezuela steeds verder vertrapt te worden. Hij heeft het parlement grotendeels uitgeschakeld en naar zijn hand gezet en regeerde vooral per decreet. De grondwet werd herschreven en hem niet gezinde media werd de mond gesnoerd.

Het Cubaanse model was zijn voorbeeld en dat beleid is na zijn overlijden voortgezet door Maduro. Nog een wonder dat de oppositie zich nog kan laten horen. Een oppositie overigens, die voor een groot deel wordt gefinancierd door kapitaalkrachtige ondernemers die zelf mede debet zijn aan de economische malaise.

Brood op de plank
Heeft de democratie wel toekomst in Venezuela? In 2002 al schreef Jan van der Putten, oud-correspondent Latijns Amerika voor verschillende Nederlandse media, over Chávez: ,,Een militaire populist die de schrik van de rijken en de held van de armen is. Zijn populariteit illustreert pijnlijk de mislukking van de democratie: de armen van Venezuela zijn niet geïnteresseerd in democratie maar in brood op de plank.”

Als dat zo is, zou je denken dat Maduro kansloos is, want veel brood op de plank is er niet. Dan krijgt het land een president met een parlement dat in meerderheid tegen hem is. In de Verenigde Staten gebeurt dat vaak zonder echte problemen, maar in Venezuela lijkt sociale onrust in het verschiet te liggen. Opnieuw, want vorig jaar hebben we daar iets van meegemaakt. En in de campagne is al een regionale oppositieleider vermoord.

Vluchtelingen
Hoe dat afloopt is – los van de politiek – ook van belang voor Aruba, Curaçao en Bonaire. Komt er een vluchtelingenstroom op gang als het echt mis gaat? De Curaçaose minister Navarro van Justitie zegt op alles voorbereid te zijn, maar is dat echt zo? Want kun je je daar wel op voorbereiden? Aruba zegt nu al veel last te hebben van dollartoeristen en wil maatregelen nemen. Nou is angst nooit een goede raadgever, de nuance gaat dan al snel verloren. En paniek is nergens goed voor. Maar wegkijken is ook niet verstandig. En er speelt nog meer. Als ons grote buurland verder ontwricht raakt, dan is dat slecht voor de economie van de eilanden, denk alleen al aan de oliesector.

De verkiezingen van morgen zijn dus ook voor ons spannend. Gaan de kiezers het voorbeeld van de voetballers volgen en sturen ze de veroorzakers van de ellende naar huis? Overleeft de democratie in Venezuela deze crisis? Of leeft die überhaupt nog? De antwoorden heb ik niet.

In het eerder aangehaalde artikel is Jan van der Putten pessimistisch over de democratie in Latijns Amerika. Inmiddels lijkt het systeem in de meeste landen in deze regio aardig wortel te hebben geschoten. Kijk naar Brazilië, waar ondanks onvrede en nu zelfs een afzettingsprocedure tegen de president, toch niemand serieus denkt aan zoiets als militair ingrijpen. En de Argentijnen hebben hun onvrede geuit door via de stembus een ruk naar rechts te maken.

Democratie bedreigd
Dat laatste zou ook in Venezuela kunnen gebeuren. Maar juist daar, zo’n beetje de oudste democratie van het continent, wordt het jonge en kwetsbare plantje democratie bedreigd. Het is te hopen, vooral voor de Venezolanen – maar ook voor de buren, dat de democratie morgen de grote winnaar wordt en dat de rust in het land bewaard blijft. Ik hou mijn hart vast.

Feesten

Het zit er weer op. Rei Momo is niet meer. We kijken weer het donkere gat van de rest van het jaar in. We moeten weer serieus aan de slag. De tijd van de grote feesten is op Curaçao voorbij.

Ik weet niet hoe het u vergaat, maar ik vind het jaar onevenwichtig ingedeeld. Want wat hebben we nu nog over aan feesten. Ja, Pasen komt nog. En Seú. Op sommige dagen zijn de Joodse winkels dicht en de moslims en hindoestanen hebben ook hun eigen dagen. En we hebben natuurlijk nog een paar evenementen, zoals het nieuwe Bluesfestival en later het Curaçao North Sea Jazz Festival. Maar de grote volksfeesten zijn nu wel achter de rug: Kerstmis met de cadeautjes, het eten en de gang naar de kerk, Oud en Nieuw met de pagara’s en brasa’s en met carnaval pakken we uit met kostuums en praalwagens en dansen en jumpen we massaal door de straten. In nauwelijks twee maanden is het voorbij.

Brand
Jammer. Maar misschien is dat maar beter ook. Want er is genoeg werk aan de winkel. De wereld staat langzamerhand in brand met IS dat aan de lopende band mensen de dood injaagt, Boko Haram dat niet veel anders doet, Rusland dat Oekraïne al dan niet openlijk probeert in zijn macht te krijgen, noem alle conflicten maar op. Allemaal zaken waar Curaçao en de andere eilanden weinig invloed op kunnen uitoefenen. Maar dat kleine beetje dat we kunnen doen mogen we niet nalaten. Zoals meedoen met sancties die door het Koninkrijk in internationaal verband worden gesteund. Het lijkt erop dat een meerderheid van het Curaçaose parlement daar geen zin in heeft. Wat kan ons de wereld schelen.

Dichter bij huis dan. Buurland Venezuela staat op ontploffen. Of op instorten, het is maar hoe je het bekijkt. Een gevaarlijke ontwikkeling. De laatste maanden heeft de economie van Curaçao geprofiteerd van een behoorlijk toenemende toeristenstroom uit Venezuela en Hato is een gewild toevluchtsoord voor privéjets van Venezolanen die het in eigen land niet meer vertrouwen. Maar wat als het daar echt misgaat? Komen die toeristen dan nog? Is de regering daar dan alert op? Mij bekruipt het gevoel dat men zich in Forti blind staart op de Venezolanen voor wat betreft de toekomst van de Isla. Gaan ze echt miljoenen steken in het opknappen van een oude raffinaderij terwijl het geld in eigen land steeds verder op raakt? Ik zou er niet op durven rekenen, maar de regering lijkt zich geen zorgen te maken. Struisvogelpolitiek.

Zorgkosten
En dan zijn er ook nog genoeg interne problemen om de komende maanden aandacht aan te besteden. De zorgkosten bijvoorbeeld. Die moeten natuurlijk in de hand worden gehouden, maar ondertussen luidt het ene na het andere ziekenhuis de noodklok. Taams is al bijna failliet, Sehos dreigt binnenkort geen salarissen meer te kunnen betalen en Capriles moet mensen ontslaan. Zelfs het bescheiden Advent ziekenhuis klaagt over de te lage tarieven.

Met de aanpak van de criminaliteit wil het, ondanks mooie acties als Ta Basta Awor en veel goede bedoelingen, maar niet echt lukken. Het onderwijs wacht nog steeds op die nieuwe impuls, het verkeer moet veiliger en de wegen beter. De economie trekt nauwelijks aan en het milieu krijgt veel te weinig aandacht. U kunt dit lijstje ongetwijfeld aanvullen met meer onderwerpen.

Opstropen
Het is maar goed dat we de grote feesten nu achter de rug hebben. Nog maar tien maanden hebben we om de mouwen op te stropen en van 2015 een jaar te maken waarin we iets bereiken. Of ben ik nu een dromer?

Deze blog werd als column uitgezonden in het programma Wat een Week! van Paradise FM op zaterdag 21 februari 2015.

Verkeersopvoeding moeilijk, maar noodzakelijk

Altijd als ik op Curaçao arriveer voel ik me direct thuis. Zonder na te hoeven denken stap ik in de auto en rij overal heen. Ook over de verkeersveiligheid denk ik niet echt na. Ik rij voorzichtig, drink niet als ik moet rijden en bel niet achter het stuur. Dat is niet genoeg, want we zijn ook afhankelijk van het gedrag van anderen. Dat bleek weer eens afgelopen zondag 4 augustus. In een fractie van een seconde vielen er drie doden door een roekeloze jonge chauffeur.

In drie weken Curaçao maak je wel eens wat mee op de weg. Meestal loopt het goed af en denk je er niet verder over na. Je komt ook altijd wel een keer langs die ‘thermometers’ die het aantal verkeersdoden aangeven. Daar rij je vrij achteloos aan voorbij. De afgelopen weken stond daar een 6 op. In een klap is dat aantal met de helft toegenomen: 9. Dat stemt wel tot nadenken. Heel het eiland spreekt er over. Maar na de begrafenissen ebt dat weg en verandert er niets.

Collega
Precies een week geleden (donderdag 1 augustus) zat ik met drie ex-collega’s op een terras aan de koffie. Herinneringen werden opgehaald en nieuwtjes uitgewisseld. Nog een week eerder had ik het contact met een van hen al hernieuwd bij haar thuis. Een ongedwongen samenzijn samen met haar man en tussen haar honden en katten. Drie dagen na die laatste ontmoeting op het terras was zij het onschuldige slachtoffer van de roekeloze jonge automobilist.

De precieze omstandigheden zijn nog niet duidelijk. Wel duidelijk is dat deze chauffeur geen rijbewijs had en met hoge snelheid reed. Hoe en waarom hij van de weg afraakte weten we niet. Speculaties over dronkenschap blijken alvast niet terecht. Dat hij is doorgereden in zijn zwaar beschadigde auto staat wel vast. Onverschilligheid of angst? Een van de verhalen op internet vertelt dat hij al vaker problemen in het verkeer heeft gehad.

Intussen vragen we ons af hoe zoiets kon gebeuren. Feit is dat als je goed om je heen kijkt een aantal dingen opvalt in het verkeer op Curaçao. Dat geldt trouwens grotendeels ook voor Aruba, Sint Maarten en zelfs Bonaire. De wegen zijn niet al te best; er zijn veel gaten en de belijning is vrijwel overal vervaagd. Dat bevordert de verkeersveiligheid niet. Gelukkig liggen er tegenwoordig op veel wegen drempels, waardoor de snelheid wordt afgeremd. Maar niet op belangrijke doorgaande wegen, zoals de zogenoemde EEG-weg waar dit ongeluk plaatsvond.

Gedrag
Niet de wegen, maar het gedrag van de automobilist lijkt het grootste probleem. Want ook al kan het op zondagochtend: waarom rij je zo hard? Dat staat stoer, geeft een lekker gevoel. Maar als er een (grote) groep lopers langs de weg opdoemt, denk je toch wel even na. Zou je zeggen. Is het dan toch onverschilligheid?

Het valt op dat er veel gebeld wordt achter het stuur. Erger nog: er wordt volop ‘getekst’ (dat is sms’en). Met eigen ogen gezien: chauffeur en bijrijder die allebei tijdens het rijden hun blik op hun telefoon hebben en met hun duimen over het toetsenbord gaan. Midden op de drukke Schottegatweg. Het laat zich raden hoe deze auto over de weg reed. Een paar glazen alcohol drinken en daarna achter het stuur kruipen is ook heel normaal. Er heerst simpelweg een verkeerde mentaliteit in het verkeer. En voor u denkt dat alles in Nederland beter is: ook daar rijden nog steeds mensen rond die denken stunts uit te kunnen halen op de weg.

Opvoeding
Het verhogen van de pakkans helpt natuurlijk, er wordt al snel geroepen om meer controles en zware straffen. Natuurlijk, de overheid van Curaçao (en die van de andere eilanden) is verantwoordelijk voor het zo veilig mogelijk maken van de wegen. Maar een betere opvoeding moet aan de basis liggen. Een lastige zaak, maar het zou goed zijn als er tenminste een poging wordt gedaan om jongeren al vroeg bij te brengen dat je bij deelname aan het verkeer oog moet hebben voor de veiligheid van jezelf en die van anderen.

Dat is een taak voor de overheid met voorlichting, maar ook voor het onderwijs en ouders. Hoe jonger we beginnen met het aanleren van een betere mentaliteit hoe groter de kans dat we het aantal verkeersslachtoffers kunnen terugdringen. Het is te laat voor Monique, Kristen en Elton, maar het kan andere levens sparen.

Eindelijk positief nieuws uit Nederland

Het lijkt wel alsof Nederlandse politici beter beginnen te begrijpen dat de Caribische delen van het Koninkrijk anders zijn dan het landje aan de Noordzee. Er kwamen deze week een paar positieve berichten uit Den Haag. Ten eerste zijn de rigoureuze bezuinigingen in de zorg in Caribisch Nederland uitgesteld. De drie stukjes Nederland in de Caribische zee mogen zelf met een alternatief komen, deelde minister Schippers mee. En de Eerste Kamer ging akkoord met hulp aan Curaçao bij de aanpak van de milieuproblemen rond de Isla-raffinaderij.

Maar laten we ons geen illusies maken. Nog maar een week geleden kwam VVD-Tweede Kamerlid André Bosman met zijn al lang aangekondigde wetsvoorstel om kansarme Antillianen uit Nederland te weren. Hij verpakt het mooi met woorden over ‘duurzame banden in het Koninkrijk’. Maar het blijft merkwaardig om landgenoten uit te zetten of aan de grens tegen te houden. Veel plannen daarvoor zijn de afgelopen tien jaar overigens al gesneuveld.

Onmenselijk
Terug naar het positieve nieuws. Want de burgers van Bonaire, Sint Eustatius en Saba kunnen opgelucht ademhalen. Een onmenselijke bezuiniging op de gezondheidszorg is voorlopig van de baan. De plannen van minister Schippers kwam erop neer dat niemand op de eilanden zich nog zou kunnen verzekeren voor meer dan een mager basispakket. Sanering van gebitten en fysiotherapie zouden bijvoorbeeld voor eigen rekening komen, terwijl dat toch geen bijzondere luxe is.

Petities
Complimenten voor met name de burgers en politiek op Bonaire, waar door middel van petities en overleg duidelijk is gemaakt wat voor desastreuze gevolgen de plannen zouden hebben. Uiteindelijk heeft dat tot een positief resultaat geleid.

Toch moet er ook niet te vroeg gejuicht worden. Want bezuinigen moet nog steeds. De eilanden mogen nu zelf met alternatieven komen, zolang het bedrag maar gehaald wordt. Dat is winst, want we mogen ervan uitgaan dat er een plan op tafel komt waarin meer oog is voor de lokale behoeften en noden. Minister Schippers volgt wat dat betreft de slimme lijn die ze ook in Nederland heeft gevolgd: kom zelf met ideeën voor bezuinigingen die wel draagvlak hebben.

foto: SMOCBemoeizucht
In de Eerste Kamer werd een motie over de Isla-raffinaderij aangenomen die op Curaçao zonder veel commentaar werd ontvangen. Tot nu toe werden moties van de Tweede Kamer (vaak van GroenLinks) over de vervuilende raffinaderij nogal bemoeizuchtig gevonden. Natuurlijk weet iedereen dat de vervuiling ver boven de normen is, maar politiek Curaçao keek vooral naar de werkgelegenheid en vond dat Nederland daar te weinig begrip voor had.

Nu is de motie (van de SP) gematigd van toon. Is dat slim? Niet echt, het was gewoon noodzaak. De oorspronkelijke tekst was net zo bemoeizuchtig als eerdere moties van de overkant van het Binnenhof. Maar om de motie aangenomen te krijgen werden de scherpe kantjes ervan afgehaald. Nederland wordt opgeroepen behulpzaam te zijn als Curaçao daarom vraagt.

Dat Curaçao niet in staat is afdoende maatregelen te nemen, zoals in de eerste versie stond, zou ongetwijfeld weer tegen het zere been zijn geweest. Toch viel de uitgeklede motie verrassend positief bij de Stichting Schoon Milieu op Curaçao (SMOC). “Het is een begin”, zei voorzitter Peter van Leeuwen in het Antilliaans Dagblad.

Voorzichtig
Zo zie je maar, met een beetje voorzichtigheid kun je soms verder komen dan menig politicus denkt. Minister Schippers houdt de Caribische Nederlanders tevreden en de Eerste Kamer weet de verhoudingen met Curaçao goed te houden. Nu André Bosman nog.

Suhandi, een persoonlijke herinnering

SuhandiHet is 1983. Voor het eerst ga ik mijn schoonfamilie bezoeken op Curaçao. Ik heb geen idee wat voor eiland dat nou eigenlijk is, want ik ken het alleen van de foto’s en de verhalen. En verder zuidelijk dan net over de Frans-Spaanse grens ben ik nog nooit geweest. Op de eerste de beste ochtend na aankomst (een zondag) voel ik me plotseling toch een beetje thuis. Ik hoor een bekende stem: Suhandi is op de radio.

Hoewel ik nog erg jong was toen Suhandi begin jaren ’60 in Nederland via Radio Veronica bekendheid verwierf, kende ik hem dankzij mijn oudere zus. Bij haar stond Veronica altijd aan en zo luisterde ik vanzelf mee. En nu, twintig jaar later, bleek mijn schoonvader een trouwe luisteraar van Suhandi.

FM radio
Als geïnteresseerde radiogek ontdekte ik al snel dat deze radiopionier op Curaçao een grote stap had gezet. Hij had er FM radio geïntroduceerd. Want iedereen luisterde rond 1980 nog naar de middengolf en om dan een nieuw station te beginnen op de lege FM-band was een grote gok. Radio Korsou FM noemde Suhandi zijn station. Die toevoeging FM was natuurlijk essentieel in die tijd.

Wereldomroep
Een beetje tegenstrijdig was dat hij op die heldere FM-frequente kortegolfopnames van Radio Nederland Wereldomroep uitzond. Ook dat was pionieren, want op deze manier was hij het eerste partnerstation van de Wereldomroep, nog zonder satellietschotel. Zijn stationwas bepaald geen vetpot en dat is het ook nooit geworden, want tegenwoordig zit iedereen op FM. Maar Radio Korsou overleefde alle stormen, mede dankzij zusterstation Laser 101.

Radioman
Zolang hij maar radio kon maken en kon leven vond hij het goed. Suhandi was een radioman in hart en nieren. Vooral daarom begon hij voor zichzelf. Ondanks een zwakke gezondheid ging hij door tot het echt niet meer ging. Natuurlijk was zijn presentatiestijl ‘niet meer van deze tijd’. Wat dat betreft deed hij een beetje denken aan zijn Arubaanse collega Jos van der Schoot. Die was nog veel ouderwetser in zijn stijl, maar had eveneens veel volgers.

Concurrent
Nog geen tien jaar na mijn eerste kennismaking met Curaçao werkte ik voor Radio Hoyer en was Suhandi mijn concurrent. We zaten op dezelfde uren met het ochtendnieuws. Maar als ik even de kans kreeg luisterde ik toch even naar hem. Bij mijn volgende bezoek aan Curaçao zal hij er niet meer zijn. Ik zal hem missen.