Categorie archief: maatschappij

Parijs

Het zal misschien weer een van die momenten worden. Weet u nog waar u was toen u hoorde van de aanslagen van 9/11? De kans is groot dat u dat weet. Een generatie eerder werd die vraag gesteld over de moord op president Kennedy. En nu Parijs. Nog geen 24 uur later weet ik al dat ik dat moment ga onthouden.

In 2001 zat ik te wachten tot de balletles van mijn dochter klaar was. Vrijdag stond ik op het punt om naar huis te gaan en zag de eerste berichten binnenkomen. Ik vroeg mijn collega’s van de avondploeg om Parijs in de gaten te houden, omdat er schietpartijen en explosies werden gemeld: ‘Zeker zeven doden’.

Een paar uur later en het dodental loopt op van 18 naar 30 naar 60 en naar 140, zelfs even 150. Zaterdagochtend ‘zeker 127’ en dat is op een merkwaardige manier goed nieuws. Het ene persalarm volgde op het andere. Die stad van romantiek, van het liedje van Kenny B, dat onwillekeurig zachtjes in mijn hoofd klinkt. Je ziet de beelden van de chaos, je leest de verhalen. Zelfmoordaanslagen, bomexplosies, schietpartijen in restaurants en lukraak schieten op het publiek een concertzaal. De grenzen gaan dicht en mensen moeten binnen blijven.

Franse kleuren
Wereldleiders die tevergeefs proberen hun afschuw in woorden uit te drukken. Hoe gemeend ook, het klinkt allemaal hol, want als ergens woorden tekortschieten….  ‘Wat of wie zou er in dat theater gespeeld hebben’, vraag ik me intussen af. Dat blijkt Eagles of Death Metal te zijn. Beetje omineuze naam wel, hoewel ze ondanks hun naam gewone rock spelen.

We zitten op Curaçao ver van Parijs, maar toch. Ook hier houdt dit nieuws je in de greep. Terwijl mijn Twitter- en Facebook tijdlijnen vollopen met berichten over de aanslagen krijgen we op televisie in de hoofdpunten eerst te horen over de teleurstellende kerstversiering in Otrobanda en komt Parijs na een reeks lokale trivialiteiten… het blijft me verbazen. Die eilandmentaliteit, ik heb er al eens eerder over gehad. En laat ik eerlijk zijn: de krant waar ik voor werk heeft op de voorpagina alleen een verwijzing naar de internationale pagina’s achterin. Wel op dubbele grootte en zwart omrand.

Homeland
Van de weeromstuit ben ik gisteravond maar een aflevering van Homeland gaan kijken. Als u niet weet waar dat over gaat: de hoofdrolspeler is geheim agente en houdt zich bezig met moslimterrorisme. Een Amerikaanse serie gebaseerd op een Israëlisch origineel. Het verhaal ontwikkelt zich opvallend actueel. In 2011 werd begonnen met Irak en Al Qaida, vervolgens verplaatste het toneel zich naar Iran, Pakistan en Afghanistan en het lopende seizoen gaat onder andere over IS en Syrië en speelt zich voor een groot deel af in Europa.

Daarmee is ongewild een link gelegd naar het Parijs van nu. Europa en Syrië. Inmiddels lijkt het zeker werk van IS te zijn: ‘Het begin van de storm’. Wat bezielt die mensen toch? Dat vragen zich ongetwijfeld velen met mij af. En waarom weer Parijs? Dat laatste valt nog te verklaren door de Franse bemoeienis met Syrië en IS. Maar dat eerste – wat de terroristen bezielt – daar val ik stil. Ik snap niet waarom mensen zich gek laten maken door een paar idioten die goedgelovige mensen rare goede dingen voorspiegelen in het hiernamaals als ze zichzelf opblazen. Doe het dan zelf zou ik zeggen. Maar zo werkt het blijkbaar niet.

Diverse onderzoeken hebben aangetoond dat vrijwel iedereen zo te manipuleren is dat je gekke dingen gaat geloven en doen. Maar waarom doe je dat eigenlijk, dat manipuleren? Een gevoel van macht? Overtuiging? Ik blijf het antwoord schuldig. Bewegingen als PVV en Pegida spinnen er garen bij, net zo verontrustend.

Parijs blijft leven
Nu de eerste schok voorbij is komen de verhalen van getuigen los en nemen de bespiegelingen over de oorzaken, hoe dit te bestrijden en of je je er tegen kunt wapenen snel toe. Noem mij naïef, maar ik blijf hopen en vertrouwen op het goede in de mens, het gezond verstand en de innerlijke beschaving bij een meerderheid van de mensen. ‘Parijs blijft leven’ is misschien wel de mooiste kop die ik vanochtend zag. Want ja, die aangeslagen stad van romantiek is ook vanochtend weer wakker geworden uit de nachtmerrie en zal deze zwarte dag overleven.

Deze post is zaterdagochtend 14 november 2015 uitgezonden als column op ParadiseFM in het programma Wat een Week!

Advertenties

Boot 68

Persoonlijk heb ik helemaal niets met de Canal Parade, zoals die afgelopen zaterdag in Amsterdam voor de twintigste keer gehouden werd. Ik vind het maar een overdreven gedoe. Nou hou ik helemaal niet van grote mensenmassa’s en dit jaar was de Canal Parade een van de drukste ooit, dus ik heb een excuus. Maar los daarvan begrijp ik niet waarom er een apart soort homoseksuele carnavalsvariant moet zijn. Ik ga ervan uit dat je iedereen in zijn waarde moet laten, iedereen zichzelf moet laten zijn. Wie je ook bent, welke seksuele geaardheid, afkomst of huidskleur je ook hebt. Artikel 1 van de Grondwet. Dat hebben we zo afgesproken.

De Canal Parade, en meer in het algemeen Gay Pride, is dus niet nodig. Als we de Grondwet zouden naleven. En Amsterdam was toch altijd al gay-friendly, al valt daar wel wat op af te dingen tegenwoordig. Dit jaar deed er een Koninkrijksboot mee. Voor het eerst, zo wordt gezegd. En met succes: ‘Boot 68’ won meteen de eerste prijs. Overigens hebben er al eerder boten meegevaren met Caribische homo’s en lesbiennes (of nog breder LHBTI). Maar dit keer hebben de belangenorganisaties van de Caribische eilanden in het Koninkrijk de handen echt ineen geslagen. Dat is volgens de organisatoren nodig, omdat er grote verschillen bestaan tussen de rechten voor homoseksuelen in de verschillende delen van het Koninkrijk.

Weggepest
Ik moest afgelopen week denken aan Charlene Oduber. De Arubaanse die tien jaar geleden met haar Nederlandse vrouw naar haar geboorte-eiland kwam om samen een mooie toekomst op te bouwen. Dat plan mislukte, want hun huwelijk werd niet erkend op Aruba en haar geaardheid werd niet getolereerd. Het stel werd van het eiland weggepest en hun huwelijk overleefde dat niet. Ik moest aan haar denken toen het Arubaanse Statenlid Desiree Croes (gehuwd met een vrouw) de verwachting uitsprak dat het geregistreerd partnerschap voor stellen van gelijk geslacht snel ingevoerd zal worden op Aruba. Dat is tien jaar later, slechts tien jaar later.

Ik ben benieuwd wat het succes van de Koninkrijksboot gaat betekenen voor de acceptatie van (laten we het simpel houden) homoseksuelen op de eilanden. Ongetwijfeld stromen de felicitaties binnen van trotse politici en partijbonzen van die eilanden. Als er ergens ter wereld een Caribische miss in de top 10 eindigt van een of andere onbenullige competitie dan stromen de felicitaties ook binnen. Maar gaat het Curaçaose Statenlid Winnie Raveneau, die bekend staat om haar homohaat, nu een afkeurend persbericht rondsturen? Of houd ze wijselijk haar mond en kan die succesvolle Koninkrijksboot (en de Canal Parade) toch zorgen voor een doorbraak?

Boegbeeld
Ik vrees dat de negatieve sentimenten over homoseksualiteit nog wel even zullen blijven op de zes eilanden. Een prominent boegbeeld, dat werkt blijkbaar. Zoals Croes, maar ook Gay Pride kan daarbij helpen. Een paar jaar geleden werd een Curaçaose versie van het homo-evenement nog tegengewerkt, nu wordt het (voorzichtig) getolereerd. En – toegegeven – de Canal Parade kan hier ook een functie in hebben. De drempel om op zo’n boot te stappen is relatief laag en dat kan zelfs een heteroseksueel boegbeeld zijn uit solidariteit met de homogemeenschap. Bijvoorbeeld een minister, al trok de Curaçaose Gevolmachtigde minister zich dit jaar toch nog op het laatste moment terug. Dus ook al heb ik niet zo veel met de Canal Parade, laat hem toch nog maar even voortbestaan, inclusief de Koninkrijksboot. Tot ook in alle Caribische delen van het Koninkrijk de homoseksuelen voor normaal worden aangezien. Misschien dat we Boot 68 dan over tien jaar in het museum kunnen zetten.