Maandelijks archief: november 2015

Parijs

Het zal misschien weer een van die momenten worden. Weet u nog waar u was toen u hoorde van de aanslagen van 9/11? De kans is groot dat u dat weet. Een generatie eerder werd die vraag gesteld over de moord op president Kennedy. En nu Parijs. Nog geen 24 uur later weet ik al dat ik dat moment ga onthouden.

In 2001 zat ik te wachten tot de balletles van mijn dochter klaar was. Vrijdag stond ik op het punt om naar huis te gaan en zag de eerste berichten binnenkomen. Ik vroeg mijn collega’s van de avondploeg om Parijs in de gaten te houden, omdat er schietpartijen en explosies werden gemeld: ‘Zeker zeven doden’.

Een paar uur later en het dodental loopt op van 18 naar 30 naar 60 en naar 140, zelfs even 150. Zaterdagochtend ‘zeker 127’ en dat is op een merkwaardige manier goed nieuws. Het ene persalarm volgde op het andere. Die stad van romantiek, van het liedje van Kenny B, dat onwillekeurig zachtjes in mijn hoofd klinkt. Je ziet de beelden van de chaos, je leest de verhalen. Zelfmoordaanslagen, bomexplosies, schietpartijen in restaurants en lukraak schieten op het publiek een concertzaal. De grenzen gaan dicht en mensen moeten binnen blijven.

Franse kleuren
Wereldleiders die tevergeefs proberen hun afschuw in woorden uit te drukken. Hoe gemeend ook, het klinkt allemaal hol, want als ergens woorden tekortschieten….  ‘Wat of wie zou er in dat theater gespeeld hebben’, vraag ik me intussen af. Dat blijkt Eagles of Death Metal te zijn. Beetje omineuze naam wel, hoewel ze ondanks hun naam gewone rock spelen.

We zitten op Curaçao ver van Parijs, maar toch. Ook hier houdt dit nieuws je in de greep. Terwijl mijn Twitter- en Facebook tijdlijnen vollopen met berichten over de aanslagen krijgen we op televisie in de hoofdpunten eerst te horen over de teleurstellende kerstversiering in Otrobanda en komt Parijs na een reeks lokale trivialiteiten… het blijft me verbazen. Die eilandmentaliteit, ik heb er al eens eerder over gehad. En laat ik eerlijk zijn: de krant waar ik voor werk heeft op de voorpagina alleen een verwijzing naar de internationale pagina’s achterin. Wel op dubbele grootte en zwart omrand.

Homeland
Van de weeromstuit ben ik gisteravond maar een aflevering van Homeland gaan kijken. Als u niet weet waar dat over gaat: de hoofdrolspeler is geheim agente en houdt zich bezig met moslimterrorisme. Een Amerikaanse serie gebaseerd op een Israëlisch origineel. Het verhaal ontwikkelt zich opvallend actueel. In 2011 werd begonnen met Irak en Al Qaida, vervolgens verplaatste het toneel zich naar Iran, Pakistan en Afghanistan en het lopende seizoen gaat onder andere over IS en Syrië en speelt zich voor een groot deel af in Europa.

Daarmee is ongewild een link gelegd naar het Parijs van nu. Europa en Syrië. Inmiddels lijkt het zeker werk van IS te zijn: ‘Het begin van de storm’. Wat bezielt die mensen toch? Dat vragen zich ongetwijfeld velen met mij af. En waarom weer Parijs? Dat laatste valt nog te verklaren door de Franse bemoeienis met Syrië en IS. Maar dat eerste – wat de terroristen bezielt – daar val ik stil. Ik snap niet waarom mensen zich gek laten maken door een paar idioten die goedgelovige mensen rare goede dingen voorspiegelen in het hiernamaals als ze zichzelf opblazen. Doe het dan zelf zou ik zeggen. Maar zo werkt het blijkbaar niet.

Diverse onderzoeken hebben aangetoond dat vrijwel iedereen zo te manipuleren is dat je gekke dingen gaat geloven en doen. Maar waarom doe je dat eigenlijk, dat manipuleren? Een gevoel van macht? Overtuiging? Ik blijf het antwoord schuldig. Bewegingen als PVV en Pegida spinnen er garen bij, net zo verontrustend.

Parijs blijft leven
Nu de eerste schok voorbij is komen de verhalen van getuigen los en nemen de bespiegelingen over de oorzaken, hoe dit te bestrijden en of je je er tegen kunt wapenen snel toe. Noem mij naïef, maar ik blijf hopen en vertrouwen op het goede in de mens, het gezond verstand en de innerlijke beschaving bij een meerderheid van de mensen. ‘Parijs blijft leven’ is misschien wel de mooiste kop die ik vanochtend zag. Want ja, die aangeslagen stad van romantiek is ook vanochtend weer wakker geworden uit de nachtmerrie en zal deze zwarte dag overleven.

Deze post is zaterdagochtend 14 november 2015 uitgezonden als column op ParadiseFM in het programma Wat een Week!

Advertenties