Maandelijks archief: februari 2015

Feesten

Het zit er weer op. Rei Momo is niet meer. We kijken weer het donkere gat van de rest van het jaar in. We moeten weer serieus aan de slag. De tijd van de grote feesten is op Curaçao voorbij.

Ik weet niet hoe het u vergaat, maar ik vind het jaar onevenwichtig ingedeeld. Want wat hebben we nu nog over aan feesten. Ja, Pasen komt nog. En Seú. Op sommige dagen zijn de Joodse winkels dicht en de moslims en hindoestanen hebben ook hun eigen dagen. En we hebben natuurlijk nog een paar evenementen, zoals het nieuwe Bluesfestival en later het Curaçao North Sea Jazz Festival. Maar de grote volksfeesten zijn nu wel achter de rug: Kerstmis met de cadeautjes, het eten en de gang naar de kerk, Oud en Nieuw met de pagara’s en brasa’s en met carnaval pakken we uit met kostuums en praalwagens en dansen en jumpen we massaal door de straten. In nauwelijks twee maanden is het voorbij.

Brand
Jammer. Maar misschien is dat maar beter ook. Want er is genoeg werk aan de winkel. De wereld staat langzamerhand in brand met IS dat aan de lopende band mensen de dood injaagt, Boko Haram dat niet veel anders doet, Rusland dat Oekraïne al dan niet openlijk probeert in zijn macht te krijgen, noem alle conflicten maar op. Allemaal zaken waar Curaçao en de andere eilanden weinig invloed op kunnen uitoefenen. Maar dat kleine beetje dat we kunnen doen mogen we niet nalaten. Zoals meedoen met sancties die door het Koninkrijk in internationaal verband worden gesteund. Het lijkt erop dat een meerderheid van het Curaçaose parlement daar geen zin in heeft. Wat kan ons de wereld schelen.

Dichter bij huis dan. Buurland Venezuela staat op ontploffen. Of op instorten, het is maar hoe je het bekijkt. Een gevaarlijke ontwikkeling. De laatste maanden heeft de economie van Curaçao geprofiteerd van een behoorlijk toenemende toeristenstroom uit Venezuela en Hato is een gewild toevluchtsoord voor privéjets van Venezolanen die het in eigen land niet meer vertrouwen. Maar wat als het daar echt misgaat? Komen die toeristen dan nog? Is de regering daar dan alert op? Mij bekruipt het gevoel dat men zich in Forti blind staart op de Venezolanen voor wat betreft de toekomst van de Isla. Gaan ze echt miljoenen steken in het opknappen van een oude raffinaderij terwijl het geld in eigen land steeds verder op raakt? Ik zou er niet op durven rekenen, maar de regering lijkt zich geen zorgen te maken. Struisvogelpolitiek.

Zorgkosten
En dan zijn er ook nog genoeg interne problemen om de komende maanden aandacht aan te besteden. De zorgkosten bijvoorbeeld. Die moeten natuurlijk in de hand worden gehouden, maar ondertussen luidt het ene na het andere ziekenhuis de noodklok. Taams is al bijna failliet, Sehos dreigt binnenkort geen salarissen meer te kunnen betalen en Capriles moet mensen ontslaan. Zelfs het bescheiden Advent ziekenhuis klaagt over de te lage tarieven.

Met de aanpak van de criminaliteit wil het, ondanks mooie acties als Ta Basta Awor en veel goede bedoelingen, maar niet echt lukken. Het onderwijs wacht nog steeds op die nieuwe impuls, het verkeer moet veiliger en de wegen beter. De economie trekt nauwelijks aan en het milieu krijgt veel te weinig aandacht. U kunt dit lijstje ongetwijfeld aanvullen met meer onderwerpen.

Opstropen
Het is maar goed dat we de grote feesten nu achter de rug hebben. Nog maar tien maanden hebben we om de mouwen op te stropen en van 2015 een jaar te maken waarin we iets bereiken. Of ben ik nu een dromer?

Deze blog werd als column uitgezonden in het programma Wat een Week! van Paradise FM op zaterdag 21 februari 2015.

Advertenties